Kemaliye'nin Gölgeleri ve Sırları

Kemaliye 

2018 2019 arası

Kemaliye'den
Gölgeler ve Sırlar

Gölgeler insanların gözlerinde
Sırlar ise kalplerinde

Nereye bakarsa, ne gözüne çarparsa

Onun arkasında bir gölge

Onun içinde bir sır

vardır elbette

Bazen fark eder, bazen ise geçip gidersin...

Hayat bu değil mi?

Fırat ve Kemaliye

 Kemaliye ve Karıncalar, 

Dağlar, Fırat, Sokaklar, Evler...

Denizi olmayan bir beldeyi nasıl sevebilirim şaşkınlığı

Dağlarından, belki evlerinden...

Fırat ve Karıncalar en önemli etken kesinlikle...

Yıllar öncesinde kalsa da,

Anıları taze, 

Sevgim baki

Öylesine bir dizi fotoğrafım...

Kemaliye'nin Kapı, Pencere ve Tokmakları

ORDA BİR KÖY VAR UZAKTA

Orda bir köy var, uzakta,
O köy bizim köyümüzdür.
Gezmesek de, tozmasak da
O köy bizim köyümüzdür.
Orda bir ev var, uzakta,
O ev bizim evimizdir.
Yatmasak da, kalkmasak da
O ev bizim evimizdir.
Orda bir ses var, uzakta,
O ses bizim sesimizdir.
Duymasak da, tınmasak da
O ses bizim sesimizdir.
Orda bir dağ var, uzakta,
O dağ bizim dağımızdır.
İnmesek de, çıkmasak da
O dağ bizim dağımızdır.
Orda bir yol var, uzakta,
O yol bizim yolumuzdur.
Dönmesek de, varmasak da
O yol bizim yolumuzdur.

Ahmet Kutsi Tecer

Kemaliye'nin Evleri

2018 - 2019 yıllarında Karıncaların izinde defalarca Kemaliye'deydim.

Dağları - Evleri- Sokakları - Kapı ve pencereleri ve tabii ki FIRAT'ı

derin izler bıraktı zihnimde ve kalbimde.

Bir kaçını paylaşıyorum burada...

 

Süheyl Ünver Atölyesi

Sene 1975

Büyük bir heyecan ve istekle yola koyulmuş, 

Eski Türkçe yazmayı ve okumayı, ve
HAT öğrenmeyi hedeflemiştim.

Araya hayat girmiş olmalı...

Tam 50 yıl sonra, dolabımdan bir bayram hediyesi çıktı....

O zamanlardan kalma anılar dizisi...

Kurnaköy

 

Mart 2024 Kurnaköy

Çok güzel bir gündü,

Dostlar, İstanbul, doğa, yollar...

Yine iyi günler, yollar olacak umuduyla!

Korkuya Yenilmek

Korku

Korku içinde yaşamak,

   

olabileceklerden korkarak, kaygılanarak yaşamak,

nasıl zayıflatırmış insanı!

Korkudan kaçıp, korkulan, kaygılanılan duruma düşmek 

meğer ne kadar da kolaymış.

Peki şimdi, bu korku ve doğurduklarını nasıl taşıyabilir insan?

Hatırlama ve Unutma

Dissolution

Kocaman bir salondaydık. Yanımda gencecik bir kadın… Öylesine gençti ki—yaşanmışlığı ne kadardı, ne bilebilirdi ki? diye düşündüm. Farkında olmadan kendime bir güç mü atfettim. Belki de sadece korkumu, kaygımı gizlemek istiyordum.

O günden bu yana neredeyse yirmi yıl geçti. Yaşadıkça, yaşlandıkça anlar ve anılar birikir. Beyaz atlara binip gidenler, içe çöken kırgınlıklar, eskimeyen kaygılar, yolları ayıranlar, kaybolan hayaller çoğalır. Zaman, hatıraları ve yaşam deneyimini sis perdesinin ardına saklar. Ama kaygı fabrikası, hiç durmaksızın üretimini artırır.

O gün, o genç kadın büyük ihtimalle anda yaşıyordu. Geçmişine takılmıyor, günlerini gelecek hayalleriyle dolduruyordu. Anıları azdı, gerçek sandığı yükleri hafif. Kendine söylediği yalanlar kısıtlıydı—üstelik henüz çeşitlenmemişti bile.

Dünya dönmeye devam ediyor.

Peki gerçek ne? Hatırlamanın ve unutmanın sonsuz çelişkisi mi?