Hissetmek

 Duyguların Geçişi Nisan 2020

Dokunmadan toprağa,

Okşamadan çiçeği,

Sarılmadan bulutlara,

Sarmalanmadan rüzgarlarla….

 

Hissedebilmek mümkün mü?

Bulutlar Hep Gençtir

17.5.2025

Bulutlar,

beyaz - bir bebek gülüşü,

gri - bir çocuğun düşü,

siyah - gençliğin isyankâr gece hali,

her tonu bir başka hâl,

her biri bir başka hikâye.

Bulutlar geçer gider,
huzurla süzülür mavilikte,
bir an merakla kıvrılır içe,
sonra korku gibi çöker karanlığa.

 

Dün vardı bir yerde,
şimdi gözümün ucunda,
yarınsa uzak bir bulutun ardında saklı.
zaman da geçer, bulutlar gibi.

 

Siyah beyaz sarı insanlar…
hepimiz aynı gökyüzünde,
farklı renkler ve yoğunlukla,
aynı yağmura tutuluruz bazen.

 

Bebek oluruz - sessiz bir damla,
çocuk oluruz - göğe bakar, şekil ararız,
genç oluruz - bulutlara tırmanmak isteriz,
yetişkinliğimizde - yağmura dayanır,
yaşlılığımızda - gökyüzünde izimizi ararız.

 

Bulutlar gibi gelir geçeriz,
ve ardımızda gölgemiz...
iz bırakmadan evrende yolculuk mümkün mü?

Korku

Acılar ve Mazi  2023

korkuyorum.

korkuyorum yazmaya,
korkuyorum okumaya...

ya anlarsam, ya hatırlarsam, 

ya unutamazsam, ya fark edersem...

nasıl devam edebilirim...

Korkuya Yenilmek

Korku

Korku içinde yaşamak,

   

olabileceklerden korkarak, kaygılanarak yaşamak,

nasıl zayıflatırmış insanı!

Korkudan kaçıp, korkulan, kaygılanılan duruma düşmek 

meğer ne kadar da kolaymış.

Peki şimdi, bu korku ve doğurduklarını nasıl taşıyabilir insan?

Hatırlama ve Unutma

Dissolution

Kocaman bir salondaydık. Yanımda gencecik bir kadın… Öylesine gençti ki—yaşanmışlığı ne kadardı, ne bilebilirdi ki? diye düşündüm. Farkında olmadan kendime bir güç mü atfettim. Belki de sadece korkumu, kaygımı gizlemek istiyordum.

O günden bu yana neredeyse yirmi yıl geçti. Yaşadıkça, yaşlandıkça anlar ve anılar birikir. Beyaz atlara binip gidenler, içe çöken kırgınlıklar, eskimeyen kaygılar, yolları ayıranlar, kaybolan hayaller çoğalır. Zaman, hatıraları ve yaşam deneyimini sis perdesinin ardına saklar. Ama kaygı fabrikası, hiç durmaksızın üretimini artırır.

O gün, o genç kadın büyük ihtimalle anda yaşıyordu. Geçmişine takılmıyor, günlerini gelecek hayalleriyle dolduruyordu. Anıları azdı, gerçek sandığı yükleri hafif. Kendine söylediği yalanlar kısıtlıydı—üstelik henüz çeşitlenmemişti bile.

Dünya dönmeye devam ediyor.

Peki gerçek ne? Hatırlamanın ve unutmanın sonsuz çelişkisi mi?

Orly'ye

Ocak 2025

 O gün heyecanlıydın, 

Uzun uzun anlattın Gölgeler ve Sırlar' ı

Gerçek ile hayal arasında git gelleri,

Rüya mı yaşanan ya da bilinmeyenleri 

Başlanacak, ancak bitmeyecek bir projeyi

Anlatmıştın,

Mavi mavi bakarak

Anlatmıştın ellerin ve parmaklarınla...

Belki ben hayal etmiştim.

Sevgiyle - hasretle...

2025

 

2025 yılının sağlıklı, huzurlu,
keyifli, (u)mutlu ve 
hep birlikte
geçmesi dileği ile...

mucizelerin geliştiği, 
yeniliklerin oluştuğu,
yeni yaratıların gerçekleştiği

yılların bir başlangıç yılı olması dileği ile

Çiçekler ve Ağaçlar

21.08.2024

Her bir çiçek, her bir ağaç
bir ANI;

uzaklardan veya bir odamdan

doğa, renk, keyif,
bir umut

yaşam

 

Taşlarım ve Çizgilerim

                                                                          

15/8/2024
Yıllarca topladım, yollardan, yolculuklarda
Her birini bir hayalimi çizmek için

Uzun süre tek tek çizdim, boyadım, izledim

Sonra unuttum!

Bugün anılarımı tazelemek günüymüş

Onları ışığa çıkarmak...

Sadece hatırlayabildiğim kadar.

Bazılarını beğenemedim,

Bazılarını sanki ilk defa gördüm,

Her birini yeniden sevdim.

HEDİYE

JOY   Kasım 2013

Geçenlerde genel kontrol için hastanedeydim. Sevmem esasında hastaneleri. Önemli bir şey yaşamamış olsam da insanın canı tatlı ve her alınan yaşla insan, en azından ben, çıkabilecek bir aksaklıktan daha çıkmadan bile çok korkuyorum. İşlemler bittikten sonra, çay içmek için girişteki “restorana” girdim, arkalarda bir masaya oturdum ve servis beklerken etrafı izlemeye başladım. Arkada bir iki erkek eleman çalışıyordu, serviste ise tek bir kadın. Esmer, uzun saçlı, eli işe çok yatkın ve tüm masalara ve müşterileri hâkim biri.

Daha merhaba derken, elimdeki evrakların üzerinden adımın Canan olduğunu gördü ve kocaman bir gülümseme ile kendi isim kartını gösterdi. İki Canan karşı karşıya gelmiştik. Büyük bir içtenlikle: “Ben insanları çok, gerçekten çok sevdim ve seviyorum. Ama istediğimce sevilmediğimi biliyorum. Ya siz?” Ne kadar zor bir soruydu bu? Ne kadar korktuğum bir yerden gelmişti bu beklenmedik soru. “Ben de aynı şeyi hissediyorum” dedim sessizce. O çayımı getirmek için uzaklaşmıştı bile. Servisi sanki çok özeldi, parıldayan gözleri içimi ısıttı, sevilmenin sıcaklığı kapladı çevremi. Sonraki iki gün, çay içmeyecek olsam da, içeri girdim ve büyük bir sevgiyle ellerini sıktım, öylesine kısaca.

Sorusu ise beynimde asılı kaldı. Ne cevaplamaya çalıştım ne de kurcaladım.

O akşam bir dostumla buluştum. Derin gamzeleri, derin bakışları olan, parıltısı, sevgisi ve yüreği kocaman bir dost. Doğurmadığım kızlarımdan biri, çok özel bir dost. Çay, sohbet, soru cevap ve de yargısız bir beraberlik. Her zamanki gibi her anı gerçek, her anı özel ve de her zamanki gibi en yakında bir daha buluşmak amacıyla ayrıldık. Ertesi sabah çok değerli bir hediyeye uyandım:

“Sen benim pek kıymetlimsin

Lütfen aynaya baktığında seni ne çok sevdiğimi hatırla

Lütfen başını yastığına koyduğunda seni ne çok sevdiğimi hatırla

Belki o gün bugün değil ama iyi ki doğmuşsun

İyi ki benim Canan ablam olmuşsun 🙏❤️🎂”

 

Nasıl özel, nasıl güzel, nasıl değerli bir HEDİYE. Yaşama tutunmayı, aksaklıklara karşı koyabilme gücünü sağlayan, iyi ki dedirten bir HEDİYE. Evrenin doğru zamanda, doğru insanın elinden bana uzattığı bir HEDİYE.

 

Çığlık

 Çığlık- Cry      Şubat 2013 

Sözcükler yetersiz geldiğinde,

çizgilerle boyalara sığındım

Oysa sözcükler gerçek, resimler yalanmış!

 

Sözcükler ile resim çizemediğim için,

ne çizdiklerim, boyadıklarım resim oldu,

ne de yazdıklarım anlamlı.

 

Sonunda korktum yazmaktan,

kalemim ve defterim masada kaldı hareketsiz.

Öylesine açık bir sayfa, günlerce; aylarca

Öylesine toz içinde.

Doğum- Kader

Doğum

Eylül 2019

Coğrafya kaderdir, derler

Doğru, kaderdir.
Peki kişinin adı kaderi midir?

Anam istemiş adımı,
Babama- abime rağmen, Leyla olsun istemişler
Anam, Canan demiş ve
Cananım geldi diye babaannem müjdeler vermiş mi aileye

Acaba ne düşündü anam, ne istedi
Farkında mıydı bütün bu anlamları taşıdığını Canan’ın

“An - Ana - Can – Cana” sözcüklerini kapsıyor “Canan“.

Peki, ben farkında mıydım? Farkında mıyım?
Yarından itibaren farkında olabilir miyim?

Değişebilir miyim? Değiştirebilir miyim?

Yoksa KADERİM mi?

Tunus

Eller 2015

Her yolculuk bir karar, yeni bir durak...

Yeniden doğup zenginleşeceksin veya

Takılıp kalacak, tutunacaksın bağlarına;

Dönüp bakınca kendine, şaşıracaksın niye, nasıl diye

Cevaplayamasan da kendine bulacaksın nedenlerini

Sonunda inine dönüp haykıracaksın sessizce,

İyi ki, İyi ki, İyi ki...

 

Dans

Dans 2013

Ne güzel bir sözcük, dans. Sevdiğinle, dostunla, ya sahilde, ya evinde, baş başa, belki kalabalık içinde harika anlar, anılar. Uzun süre beklediğin, ya da alışık olduğun bir keyif.

Başka bir dans bu. Çizgilerin dansı. İç içe birbirini tamamlar gibi, yan yana birbirine dayanır gibi, iç içe kızar gibi. Değişerek, salınarak, kaçarak ve de kovalayarak, sorarak. Ama en çok arayarak... En çok da kaybettiklerini arayarak. Belki izleri yok etmek için. Umutla yeni izler yaratarak

Çizgilerin dansı!

Çöle Hasret

Çölde Güneş

 Doğumu  2014

 Hasretim çöllere, çok çok uzun zamandan beri...

Bir umut doğdu, belki dedim, belki de gerçekleşebilir...
Afrika'da, çölde güneşin doğuşunu izleyecek,
Gün batımından sonra yıldızların altında yatacaktım...

Yeni yollar, yeni dostlar, yeni projelerin önü açılacak,
Güzellik, doğruluk, güven, dostluk dileklerimi,
En güzel değere, umuda ulaşabilmek için çöle sunacaktım.

Gerçekleşmedi diye üzüldüm,
Gerçekleşmedi diye sevindim, rahatladım.

Şimdi inimde, evimde, yuvamda,
Tüm olanlara, olmayanlara, olamayanlara rağmen
Umut yaratmak için,
Kendi yapabildiklerimle, becerdiklerimle, yeni bir yolda ilerlemeye çalışacağım.
Yolum açık ola...

1 Ocak 2023

Renkler ve Şekiller 2016

Yeni yıl dileklerinin içinde 

En Sevdiğim:  UMUT

En ihtiyaç duyduğum: SAĞLIK

ve Yaratmak istediğim: HUZUR

ve de Kararım 

Çalışmak - Çok çalışmak - Yaratmak - Okumak, Yazmak, Boyamak 

ve Ulaşmak insanlara, dostlara, arkadaşlara...   

 

Gölgeler ve Sırlar

02/02/2019

 Birini gördüm gibi geldi, döndüm;
Hem çok tanıdık, bir o kadar da yabancı

Nerden tanıdığımı bile hatırlamadım ilk anda

Yaşlanmış oldukça diye düşündüm öylesine

Sanki kendi kendime konuşuyordum,

O kadar bildik geldi gözleri

Yüzlerce soru, binlerce düşünce ve kaygı üşüştü

Gözlükleri, görebiliyor muydu acaba?

Kaçıp gitmek istedim, korktum

eğlenmek veya gezip tozmak isterse

ya huzur derse…

Nefesim kesilir gibi oldu,

Hemen oradan uzaklaştım,

Yarım kalmış onlarca işten birine sarıldım,

Kayboldum

Çocukluğumu, gençliğimi soramadı

2023 ve sonrasını, İçimi, dışımı, çevremi,

Olanları, olamayanları, olabilecekleri, olamayacakları,

Arzularımı,

gezip görmek istediğim dağları, çölleri soramadı.

Bir Gölge miydi gördüğüm

yoksa bir Sır mıydı?

Eller

 

ARAYIŞ

Arayış 2016

İnsanlar yalnız
     İnsanlar hikayesiz
İnsanlar kaçak

yalnızım, hikayesi eksik ve kaçağım

cep telefonu dostları....
cep telefonuma öfkeliyim…

insanlar tüketici; tüketmeyi sevmiyorum
insanlar saygısız; saygılı olmak tek hedefim
var olamadıkları için ortadalar;
var olamasam da kendi inimdeyim, kendimle..

arayışa devam…

artık ne aradığımı hatırlamıyorum,

ne de şimdiye kadar bulduklarımı...

Işığın ve Karanlığın İzleri

bence iz, bir şeyin akması, sürüklenmesi, yuvarlanması, dokunması, kıstırmasıyla geride bıraktığı belirtidir. ruhumuzda, zihnimizde ve bedenimizdedir bu izler, bazıları her an tekrardan coşar, bazıları ise acıdır her daim.

izlerin peşinde olmayı hep istedim. Işığın izleri, karanlığa ulaşması, karanlığı bazen aydınlatması, bazen karanlığın içinde kaybolması beklenmedik olsa da İzlemesi kolaydı, anlaması zor oldu gerçi . karanlığın izlerini izlemek ise hep gizem dolu, anlamı anıma, ruhuma göre değişip durdu oysa.

yıllarca, yollarda, yaşamda toplamışım Işığın ve Karanlığın izlerini. hatırlamanın zamanı gelmiş diye hissettim, ve de hatırladım hatırlayabildiğim kadar.