Yaşam Ağaçlarım

 Yaşam Ağacı

Ağacın gücü dallarında değil,

toprağa güvenen köklerindedir.

İnsan da böyledir…

Kökünü unutmayan,

gölgesini esirgemez.

Bu çizgiler,

Anadolu'nun kadim bilgeliğine,

toprağa, ağaca ve yaşama duyulan saygının

sessiz izleridir.

 Her yaşam, kökleri görünmeyen bir ağaçtır.

Toprağın derinliklerinden göğe uzanan her dal,
bir anıyı, bir umudu ve yeniden filizlenme cesaretini taşır.

Ağaç ve Yalnızlık

 

Ağaçlar yalnız değildir; onlar, sessizliğin bilgeliğini taşıyan canlılardır. 

Yalnız olan, çoğu zaman o sessizliği duyamayan insandır.

Çin'de Çocuklar ve Sanat

                                                                    

Uzaklarda bir ülke,

Bilmediğim sokaklar, yeni bir öykü.

Gökyüzü başka, rüzgârı farklı,

Ama sevgi her yerde aynı güler.

Farklı bir dil meydanlarda,

Renkli hayaller bulutlarda...

Bir çocuk el salladı uzaklardan,

İçin ısındı, sevindim yürekten.

Anladım ki dünya büyük bir bahçe,

Çocuklar açan çiçekler her köşede.

Sevgiyle birleşir tüm yollar

Gezdikçe büyür umutlar,

Kalpler arasında köprüler.

Bir çocuğa sevgi en güzeli,

Dünyayı çocukların gülüşü aydınlatacak.

Bir gün, evet bir gün

Çin'de Çinliler

 Ekim 2013 Çin'den 

Anılara devam - Çinliler ve Sokaklar

Çin'de Yazı

 

Yıllar öncesinden, 2013 Ekiminden......

Nasıl ve neden olduğunu hatırlamıyorum, gezi dönüşünde toparlamamışım fotoğraflarımı. Elime geçer geçmez oturdum ve anılarımı tazelemeye çalıştım.
Şimdi ara ara izlerim artık. 

Yazmak - Yazı

Akış 2023

 Eskiden yazardım,
hayatın hangi yoldan gelip
kapımı çalacağını…

Sonra günce tutmaya başladım,

bir günün içinden kalanı saklamak için...

Bir gün anılarımı yazdım

unutmamak,

zamanı istediğim şekle sokup

yeniden yaşayabilmek umuduyla...

Bugün yazamıyorum,

Kelimeler artık içimi taşımıyor...

Ne yazsam eksik,

ne yazsam yarım.
Bazı duygular mürekkebe değil,
sessizliğe ihtiyaç duyar...

Gelecek endişelendiriyor,

geçmişi kurcalamaya cesaretim yok.

Sadece durmak istiyorum,

Hiçbir cümlenin içinde yaşamadan.

Peki yazılanlar ne olacak?

Kimseyi ilgilendirmeyen sözcükler,

sayfalar, defterler...

Atsam mı? Yaksam mı?

Gömsem mi?

Ama toprağın altında bile

çürümeyen şeyleri biliyorum...

Söylenememiş cümleler,

yarım kalmış vedalar,

eski bir ben...

Bazı yazılar okumak için değil,

bir zamanlar yaşadığımıza

inanabilmek için vardır.

RÜYA

Rüya
0cak 2022

Rüyanın Gümrüğü

Rüyalardan ne kalır ki geriye…

Dün gece yine, aynı hikâyenin içinden geçtim.

Sabah elimde bir his vardı;

adı olmayan, nereden geldiği bilinmeyen.

Yine gördüğüm şey neydi?

Yoksa aynı boşluğa mı düştüm defalarca?

Rüyanın uyanma ucunda

sessiz, görünmez

bir gümrük mü var…

Görüntüleri mi alıyor içimden?

Sesleri, yüzleri mi saklıyor?

Geriye ince bir sızı mı bırakıyor?

Ben mi eksiliyorum uyanınca,

yoksa rüya mı benden bir şey alıp gidiyor?

Arayış

Arayış 2024

 

 Aramak,

Kaybettiğini bilmeden

Aramak,

Bulamayacağını bile bile

Kabuslarım bile kayboldu

Kalan kaygılar ve korkular...

Böyle geçti koca bir ömür

Geçtiğini fark edemeden

Koca bir yalnızlık!

Ebru ve Tılsım

Ebru girdi yaşamıma - ne yazık ki çabuk çıktı..

Tılsım bir ihtiyaç olarak doğdu ve gelişti zamanla...

Şimdi ne var, bilemiyorum...

Bekliyorum...

 

Birilerine

 Her susuşum, iç sesimin bir izi 
oluşturdu zaman içinde
"ÇizgilerBoyalarFırçalar"mı...

Bir parçamı, renksiz veya sessiz fırça izimi
paylaştım CAN'larla

Unuttular belki,
belki bambaşka bir aşamadalar...

Bir renk, bir fırça
bir ruha değdi mi
iz sonsuz olur

Unutulmaz...
Unutulamaz...

2026

 

Geçti biri daha, onca yıl gibi!

Zaman,

nice numaralanmamış ve nice boş sayfasıyla

2025 defterini de kapatıyor...

Saymayacağım

ne okuduğum kitapları,

ne de izlediğim filmleri...

cebimdeki hedefleri

çıkarıp gün ışığına

tanımlamayacağım yeni defter için.

Belki yaşımdan,

belki içimde yankılanan

ne anlamı ne de nedeni olan

o tarifsiz boşluktan…

Artık, evet artık

en azından olanı, olmayanı,

seveni, sevmeyeni ve yanımda kalanı

olduğu gibi bırakmak,

kabullenmek,

eğip bükmeden uyumlanmak

ve değişmeye başlamak,

değişmek...

Sessizce, daha hafif, daha yumuşak...

Bir yol olabilir mi yarınlara...

İnsan İnsan

İnsan,
en çok gidişlerde eksilir,
söylenen söz yarım kalır,
her susuş biraz ağırlaşır...

Geriye
insan olmanın yükü kalır,
ve unutulmaması gerekenler… 

Hissetmek

 Duyguların Geçişi Nisan 2020

Dokunmadan toprağa,

Okşamadan çiçeği,

Sarılmadan bulutlara,

Sarmalanmadan rüzgarlarla….

 

Hissedebilmek mümkün mü?

Bulutlar Hep Gençtir

17.5.2025

Bulutlar,

beyaz - bir bebek gülüşü,

gri - bir çocuğun düşü,

siyah - gençliğin isyankâr gece hali,

her tonu bir başka hâl,

her biri bir başka hikâye.

Bulutlar geçer gider,
huzurla süzülür mavilikte,
bir an merakla kıvrılır içe,
sonra korku gibi çöker karanlığa.

 

Dün vardı bir yerde,
şimdi gözümün ucunda,
yarınsa uzak bir bulutun ardında saklı.
zaman da geçer, bulutlar gibi.

 

Siyah beyaz sarı insanlar…
hepimiz aynı gökyüzünde,
farklı renkler ve yoğunlukla,
aynı yağmura tutuluruz bazen.

 

Bebek oluruz - sessiz bir damla,
çocuk oluruz - göğe bakar, şekil ararız,
genç oluruz - bulutlara tırmanmak isteriz,
yetişkinliğimizde - yağmura dayanır,
yaşlılığımızda - gökyüzünde izimizi ararız.

 

Bulutlar gibi gelir geçeriz,
ve ardımızda gölgemiz...
iz bırakmadan evrende yolculuk mümkün mü?

Kurnaköy

 

Mart 2024 Kurnaköy

Çok güzel bir gündü,

Dostlar, İstanbul, doğa, yollar...

Yine iyi günler, yollar olacak umuduyla!

Korkuya Yenilmek

Korku

Korku içinde yaşamak,

   

olabileceklerden korkarak, kaygılanarak yaşamak,

nasıl zayıflatırmış insanı!

Korkudan kaçıp, korkulan, kaygılanılan duruma düşmek 

meğer ne kadar da kolaymış.

Peki şimdi, bu korku ve doğurduklarını nasıl taşıyabilir insan?

Hatırlama ve Unutma

Dissolution

Kocaman bir salondaydık. Yanımda gencecik bir kadın… Öylesine gençti ki—yaşanmışlığı ne kadardı, ne bilebilirdi ki? diye düşündüm. Farkında olmadan kendime bir güç mü atfettim. Belki de sadece korkumu, kaygımı gizlemek istiyordum.

O günden bu yana neredeyse yirmi yıl geçti. Yaşadıkça, yaşlandıkça anlar ve anılar birikir. Beyaz atlara binip gidenler, içe çöken kırgınlıklar, eskimeyen kaygılar, yolları ayıranlar, kaybolan hayaller çoğalır. Zaman, hatıraları ve yaşam deneyimini sis perdesinin ardına saklar. Ama kaygı fabrikası, hiç durmaksızın üretimini artırır.

O gün, o genç kadın büyük ihtimalle anda yaşıyordu. Geçmişine takılmıyor, günlerini gelecek hayalleriyle dolduruyordu. Anıları azdı, gerçek sandığı yükleri hafif. Kendine söylediği yalanlar kısıtlıydı—üstelik henüz çeşitlenmemişti bile.

Dünya dönmeye devam ediyor.

Peki gerçek ne? Hatırlamanın ve unutmanın sonsuz çelişkisi mi?

Orly'ye

Ocak 2025

 O gün heyecanlıydın, 

Uzun uzun anlattın Gölgeler ve Sırlar' ı

Gerçek ile hayal arasında git gelleri,

Rüya mı yaşanan ya da bilinmeyenleri 

Başlanacak, ancak bitmeyecek bir projeyi

Anlatmıştın,

Mavi mavi bakarak

Anlatmıştın ellerin ve parmaklarınla...

Belki ben hayal etmiştim.

Sevgiyle - hasretle...

Ağaç, Ruh ve Zaman

Ruhu Toplayan Ağaç Ocak 2024

Emirgan Korusundaydım,

Ağaç Zaman ve Ruh bir arada,

Doğanın dinginliği...

Ağaçların direnci, zamana ve ruhlara

Ağaçların göğe akışı

Ağaçların birlikteliği, desteği,

Ağaçların yaydığı umut...

Ocak ayında bir bahar havası

Ve de Dostlarım....

Huzur, içtenlik ve umut...

Ruhum toplandı,

Kaygılarım seyreldi,

Huzur kapladı içimi...

2025

 

2025 yılının sağlıklı, huzurlu,
keyifli, (u)mutlu ve 
hep birlikte
geçmesi dileği ile...

mucizelerin geliştiği, 
yeniliklerin oluştuğu,
yeni yaratıların gerçekleştiği

yılların bir başlangıç yılı olması dileği ile