Kartallar

Siyah Beyaz ve Kırmızı 

Şubat 2014

Tohum düşüyor toprağa 

Toprak daha yokken...

Toprak içeriyor geçmişi

Geçmiş daha gelecekken...

Ölüm besliyor yaşamı

Yaşam daha ölümken...

İlkyazla başlıyor ölüm

Kış daha ilkyazken

Tohum içeriyor ölümü

Ölüm daha tohumken...

Oradaydı

Nice ilkyazla ölmüş

Nice kışla doğmuştu

O kışlardan eski

İlkyazlardan yeniydi

Sarptı kayalar

Saçları bulutların içinde

Kökleri okyanusun derininde

Sarp kayalar ağaçlarla kaplı

Ağaçlar kök salmış bulutlara

Dağlar oluşmamış,

Okyanus kavuşmamıştı yamaçlara,

Ne geçmiş, ne gelenek

Ne ilk ruh oradaydı...

O oturuyordu gelecekten beri.

Oturuyordu orada

Kucağında bir kadın

Kadın doğururken kendini

O seyrediyordu annesini.

Oturuyordu yukarıda

Kucağında bir bebek,

Babası oynarken kızıyla

O seyrediyordu tohumu...

Ses yoktu ,

Söz oluşmamıştı.

Yalan bilinmiyordu,

Düşmanlık yaratılmamıştı.

O köşesindeydi nicedir…

Nefes alıyordu,
Ağaçlar ve kayalar genişliyordu

Nefes veriyordu,

Güneş sönüyordu

Oturuyordu gözleri kapalı…

Oturuyordu,

Kucağında kendisi,

Sırtını yaslamış geleceğe

Yüzünü çevirmiş geçmişe

İzliyordu kartalları

Dosttular kartallarla

Topraktaki tohumdan eskiydi birliktelikleri

Kayalardan sağlamdı arkadaşlıkları.

Açtılar ruhlarını sonsuzluğa

Paylaştılar gizlerin en yücesini

Geçtiler gölgelerin en karanlığından

İzledi kartalları,

Öğrendi yaşamın sırrını.

İzledi kartallar Onu

Öğretti kartalların zaten bildiklerini

Uçtu okyanusların üzerinde, kartallarla

Uçtu bulutların gölgesinde, kartallar gibi

Söndü güneşler,

Dönüştü ilkyazlar kışa

Çiçeklendi ağaçlar

Çatırdadı kartal yumurtaları.

Defalarca uğurladı canları,

Defalarca karşıladı cananları…

O bir kadın, bir Ana, bir bilge

O bir erkek, bir savaşçı, bir şaman

Erkekliği sağlam bir kadın

Kadınlığının bilincinde bir erkek,

O bir kartal, bir kaya, bir ağaç

Ben, belki Ondan bir nebze

O, belki benden bir zerre...

Kartallarla yaşadı, kartalların arasında

Kaya tepelerinde, ağaç dallarında

Benzemeseler de birbirlerine

Yoktu aslında bir farkları...

Ölmeden ölmeyi gördü kartallarda,

Yine yeniden yaşamı seçmeyi…

Öğrendi pençesini sökmeyi,

Gagasını kayalara sürterek düşürmeyi,  

Defalarca söktü pençesini, kopardı gagasını

Değiştirdi tüylerini

Seçti yaşamı

Seçti Yolunu, Yolculuğunu ve Yolcu olmayı

Oturdukça yukarıda,

Yolculuk sürecek,

Ulaştıkça okyanuslar kayalara

Yol uzayacak,

Yolcuyum ben, 

Kartallar uçtukça ...

O orada, yukarıda

Bir servi ağacı …

Nefesi içimde,

Bakışı yüzümde,

Teni tenimde.

Yeniden doğdum

Açığa çıktı o ilk hıçkırık

Yaşanmışlıkların tümü hücrelerimde

Yaşanmamışlıklar ruhumda

Gerçek, hayal iç içe

Her şey bir seçim, seçimler bir karar...

Rüzgâr yaladı saçlarımı

Bir çocuğun kahkahası yankılandı servi ağacında

Gözlerim kapalı.

Bağdaş kurmuş oturuyorum,, yukarıda

Uzanmışım toprağın üzerine, gölgede

İzliyorum beni gözlerim kapalı.

Şaşırıyorum,

Aşağıda ki miyim, yukarıdaki mi?